Dolaşırım Ruhuma

Öylesine yersin bazen, zoraki bir çuvala tıkar gibi tıkarsın lokmaları parmaklarınla. Kursağından kendiliğinden inmesine çare yoktur, bir yudum su alırsın, yutkunamazsın. Gırtlağından santim santim inişini bilirsin. Sonra göğüs kafesinin aşağısında bir yerde durur ve sanki ardından gelen her lokma tıkanır, yığın olur. Rahatlayacağını bile bile kusmaktan kaçınırsın. Aidiyete dâhil etme çabasıdır bu...