Dönemeç

Gözün karası, keşke silebilse bahtın karasını. Doğumla başlayan yolculuk, ölüm denen hüzünle nihayetlenmeden güle oynaya mutluluğu yakalayıp sarılsa insan. Bir defa dizinde uyuyabilse huzurun. Fotoğraf çekinirken, -poz derdine düşmeden- içinden geldiği gibi gülebilse. O zaman yaşamanın günlerle kayda geçen tarihi, belki de anlam kazanır.