Eylül ile Kasım

Değişik katmanları aynı paydaya çeken, betonun yüzünde şekillenen laminasyon. Tekdüzeliğin ürküttüğü değişken sertliklere elveda. Tutup bir tünel gibi girip çıkacaktım hayatın içinden, izin vermedi duvarlar, izin vermedi sonbahar. Tek rengin, ısının, aşılmaz engelin arasında sen: Eylül! Eylül! Eylül! Sondan başa doğru saydım, kendimi saydım, bilmem kaç çıkardım kendimden, kaç kaldı benden? Komşuya...