Güzeşte

“Toparlayıp yamalanacak bir tarafım kalmamıştı belki de. Her gün doğarak yinelenen güne bağladım kendimi. Dört tarafı demirlerle kaplı kafesteyim, her şeyi görüyor fakat ulaşamıyorum. İnsanlarla örülü demirleri yıkmaya hangi güç kabil, mutsuz memnuniyetsiz mahlûklardan kurtulmaya hangi güç kabil?” İnsanın omuzlarındaki anılar yüküyle şekillenir geçmiş. Kimi zaman bir özlem kimi zaman bir sitem ama...