Hanımeli

“Durgun ağrılarımız Körük gibi soluyor yine Yine yaralarımız taşar koynumuzdan Ağır ağır Kuşluk vakti onardığımız Hakikatimiz Ne güzel de uyur Sakıncalı sokulur Ağır ağır Rızalık bekler Bir tebessüm sayıklar Çiğ Yavan Acılar döllenir Usulünce ezilir Ağır ağır”