Hüzün Kaydı

Mademki yolculuğumuz diyalektiğinin insafına kalmış, al kendimi getirdim sana…bak!.. İçimde hala tutunamıyor kimse… eskitiyorum tüm doğruları… Sinemde karışıyor madde ve mana… evrensel yalnızlıkta, ahlaksızlığın boyutu; Aşk’sız ve ilhamsız kalmaktı… dimağlara dolduramadığımız boşlukta, iki sözcük tek seste yer alırken, gülmekle ağlamak aynı(mı)?...