Kamil

“Yatakta uzanmış tavana bakıyor. Beni görmüyor, aslında hiçbir şeyi görmüyor. Bilirim bu bakışları. Sokakta uyuyan, tiner kokan çocukların gözleri... Bakan ama görmeyen...” Kâmil’in şahit olduğu sahnenin başlangıcıydı bu cümleler… İçinde olduğu hayatı, önünde bulunduğu o camı, bir ekmek kırıntısı için göze aldıklarını sorgularken soruları aynıydı: Bulunduğu yerde güvende miydi? Uçup gitse nasıl b...