Keskin / Veda

Umutsuzluğum umuduna düğümlenmiş. Razıyım! Sevsen de gel sevmesen de. Kabulüm! Ölsem de gel ölmesem de…   Gölgeler çekildiğinde, kabuk tutmuş yaralarım yeniden kanamaya başladı. Bir varmış değil de, sanki hep yokmuş gibi sakladığım ve yüzleşmekten korktuğum ne kadar sarsıcı acı varsa, işte yine karşımdaydı. Yüz yüzeydik ve çırılçıplak! Annemin ve babamın kanlar içinde yattığı o oyun parkındaydık. ...