Leylasızım

Hayat zebranın sırtı gibidir, derdi babaannem. Siyah ve beyaz günler… Ve hiç kimse, sonsuza kadar avuçlarında tutamaz ne mutluluğu ne de hüznü! “Leylaaa, sen misin?” diye inledim. İnledim diyorum çünkü sesim çıkmamış dahi olabilirdi. O heyecan ve korkuyla bunu başaramamış olabilirdim. Artık ne olursa olsundu, derin bir nefes alıp bütün gücümü topladım: “Leyla!” diye seslendim, hiç ses çıkmıyo...