Mutlu Pelin Parkı

Maziyi sürmek isteği depreşip duruyordu haylidir, içimde. Sanki zihnimin açık unutulmuş penceresinden sert bir rüzgâr esmiş, en dipte kalan kayıtlarını, kuru gazeller misali yığmıştı önüme. Dokunduğum her şey bir an’a, bir anı’ya dönüşüp, hafızamın gözbebeklerine düşüyordu. Taşa dokunsam keski, yağmurda yürüsem eski geliyordu aklıma. Yüzümde buruk ve acı bir gülümseme ile tam önünde durduğumda, or...