Saksıda Deniz

herkesin yangını dışına taşmış hangimiz kor, hangimiz ateş, hangimiz kül, hiç bilinmeyecek.   Leyla Çağlı’nın daha ilk okuduğum şiirinde neredeyse hayatla bağdaşmayacak bir incinebilirlik sezmiştim. İlk yapacağı sırça köşküne sığınmak olabilirdi, ama sığınmamıştı, saklanmamıştı, evrenle hemdert (Yakup’un çağıranı) olmak peşindeydi bence.   Bu nitelikler arasındaki gerilimin altından (hele çoğumuzu...