Salkımsaçak

“Bozkır, yalnızlıktı. Alt edip üstesinden gelemeyeceğin, orada öylece durup kendi yağında kavrulan, sana seni anlatan ve hatırlatan, koca bir boşluk. Kendi döngülerinde yaratıcı belki ama iş sana geldiğinde her haliyle sıradan. Döner durur, dolaşır, fısıldar ve belki bir süre sonra bıkar ama hiç vazgeçmez, hep oradadır o, boz toprağıyla yanı başında dikilir durur. Sen bu donuk ismin hep boz tarafı...