Şüayip

Onlar her aşkın çarpan yüreğine hazır... Ve her karanlık sokağın belasına nazır adamlardı... Yağmurlarda misket oynayan esmer yüzlü çocuklardı... Mahallemizde sapansız ve Azrail’in gözünde hesapsız bir şarkıydılar... Çalınmayınca sözleri küstüler... Ve bir akşamüstü bir başka mahalleye gittiler... Ve ben şimdi ne vakit o mahalleden geçsem... Bilirim... Bir yalnızlık beni onlara söyler... Uyandığ...