Süreyya

Süreyya... Bir ad değil sadece. Bir suskunluk, bir isyan, bir kabulleniş ve en çok da bir başkaldırıdır. O, annesinin bakmadığı bir kız çocuğu, babasının göremediği bir kadın, kendine bile zaman zaman yabancı düşen bir yürektir. Yıllarca kimsenin elini uzatmadığı bir tabak gibi soğudu sofralarda; bir çiçek gibi değil, kurumuş bir dal gibi unutuldu pencere kenarında. Aynalara küs, rüyalara aç kaldı...