Usta

Kenan radyosunun üzerinden Ömer’e baktı. Ellerini konsolun üzerinde birleştirdi, derin bir nefes aldı. “Ben özgür değilim oğlum. Prangalıyım ben prangalı! Nesimi Ustanın dükkânın direklerine bağladılar beni ayak bileklerimden. Senin gidecek bir evin var. İyi kötü anan var baban var! Şu hayatta benim kimsem yok. Anlıyor musun? Hiç kimsem yok! Kimsesizlere tokat atmak, kötü sözler söylemek kolaydır....