Yapalak

Kuşluk vaktiydi. Tozu dumana katarak gelen atlı obanın tamamını gören bir tepede durdu. Atının üstünden obayı seyrediyordu. Aşağıda çocukların sesleri, körpe kuzuların seslerine karışıyordu. Çorba kaynayan kazanların altında üç taştan kurulmuş ocaklardan dumanlar tütüyordu. Acıkmıştı, midesi “Bir an önce şu tepeden obaya in, bir tas çorba al, bir tandır ekmeğiyle şu açlık belasından kurtar beni” d...