Yarım Kalan

İçimden bir ses, “O masumun bir suçu yok. O senin kızın, onu bağrına bas, anne şefkatini ondan esirgeme” diyordu. Deniyordum, ama olmuyordu. İçim başka dışım başkaydı. Ben, ben olmaktan çıkmıştım artık. Ya o evi herkesle beraber yakacaktım, ya da arkama bakmadan kaçıp gidecektim. Hayatımda kimseye kötülük yapmadım, hep başkaları bana zarar verdi. Orada da durum değişmedi. “Kaç Emine” dedim kendime...