Yük

Şiirin tanımını da yapmış, “uykusuz çocukluğu üleşmek”, yani paylaşmak. Hatta şairin tanımı da var burada, şair, hep o uykusuz çocuk işte. Şiirin ilk anısı çocukluk. Bazen uzak, bazen sızılı, bazen sisli. Çocukluk, şiirin sütdişleri gibi. Şiir, uzak akrabalara karşı bir yakın yabancı: “İçimdeki ses diyor ki/Biz iyileşir miyiz?” diye soran Canan Çelik’in çocukluğuna bir arkadaş gibi geliyor bunca y...