Didem Ünal

Beni fark edince elini hemen yanına atıp oradan bir ot koparıveriyor, kitabın arasına koyup kapatıyor. Ayracın güzelliğine, hayatın basitliğine bakıyorum, bir yandan da boynumu eğip büküyorum, ne okuyor?

Kalbi bir uzuv gibi kırıla kırıla yanlış kaynamış birinden korkulur.

Öte yandan, "karıncayı dahi ezmemek" bu halkın bulduğu bir teşbih değil miydi? Oysa karıncayla bile empati yapabilen bu insanların her fırsatta birbirini ezdiğini görüyordum.

Değer vermeyi öğrenmek için önce mutlaka kaybetmek gerekiyordu.

…oysa ben sadeleşmek için gelmiştim buraya, eşyadan ve insandan yana. Sözden yana...