Arya

Vakit yine ertesi bir acının. Sen , kabuğa kısır bir yaranın öncesi oluyorsun bende, Bense , gecenin teninde kendini doğuran siyah. Kışlar ateş yakıyor avuçlarımda. Ve o vakit ne olduğunu anlıyorum nasipsizliğin. Bütün tövbelerimi buruşturup , Seni benden ayrı yazan imla kılavuzlarına Diken inciten küfürler ediyorum. Sonra asasıyla yüreğimi ikiye bölüyor Musa. Artık yokluğun daha da ağır ...