Firuzan

Gjuha origjinale është turqisht.

“Bir akşam bulutlar dağıldı gökyüzünde, güneş göründü aniden. Tam kaybolmaya yüz tutmuşken tam karanlığa salacakken kendini, geriye dönüp gülümsedi, el salladı günler sonra. Isınma vakti bu an mıdır? Yaşadığım şehrin önünde kışa dair aylar var. Göz yangınları, söz rüyasında gününü tamamlarken, yıldızlar ışık faslında nağmelere vurgun, ay paramparça. Sen ki yosun tutmuş boğaz manzaralı, gökkuşağım ...