Nesibe

Gjuha origjinale është turqisht.

Zaman; bazen kederli, bazen mutlu, bazen güneşli, bazen de bulutlu akıp gidiyor, günler ayları, aylar yılları kovalıyordu. Bizler her yeni güne yeni bir şeylerin umudu ile uyanıyor, günün meşgulieytine dalıp gidiyorduk. Umutlar hiç tükenmiyordu. İnsan umutsuz ve hayalsiz yaşar mı? Gelecek günlerin beklentisini bunlarla süsleyip, bunlarla beslemese yaşamdan tat alabilir mi hiç?