Son Mecnun

Gjuha origjinale është turqisht.

Son Mecnun Bu gece bir aşk ölüyor güneş doğmadan sabaha Yıkılmış sevdaların bekçisi ağlıyor kaldırımda Vurgunum, suskunum, divaneyim Avazım çıktığı kadar susuyorum Yıldızlar suskun, rüzgar suskun, duvarlar suskun Mevsimlerden sonbahar ve sokaklar suskun On yedi yaşım soluyor baharında olan ömrümün Doğmasın güneş, gelmesin sabah Henüz vakti gelmedi ayrılığın