Anthropomorphus

geçti o dem som zaman şimşekleriyle yalnızlıklardan ve meclis-i mey pürhuruş idi. sagâr yıkıldı belki köpüklü dalgasına gri suların ki gözler kulkul-i mînâya gûş idi. müstağrak-ı tecellî-î hüsn olup / âteş rûhâna bir bulut döküldü soyut renklerine umarsızlığın artık çoktan beri yitirilmiş bir akşamdı gül ki çamurlu sokaklarda bezm-i kadeh şûlepûş idi. oysa sonsuz ufuklarda görmüştüm titreşen ölümü...