Araf

Gurbetin daha az olduğu, insanların daha çok olduğu zamanlardı. İlkbaharın arifesinde ağaçtaki ilk tomurcukla sevinçten deli olurduk. Doğayla iç içeydik. Üzerimiz çamurlandığında temizlemez, bir kelebeğin peşinden dağ bayır koşardık. Kendimizden büyük hayallerimiz, büyüklerimizi bunaltan ve bitmeyen sorularımız vardı. Yusufeli beyaza büründüğünde, sonsuz bir sessizlik kuşatırdı her yanı. Dağların,...