Çember

Yazdıklarımın besleyeni acıydı. İçindeki çelişkileri özellikle bıraktım. Aşk, ayrılıklar, acılarla tam bir çelişki yumağıydı. O’nun yokluğu acıyı besledi. Acı da yazıyı. O’na sahip olsaydım da hiçbir şey yazmasaydım... Bunu tercih eder miydim?   Bir kadeh şarap içmek gibiydi gözlerin bana... Baktıkça gevşiyor, rahatlıyordum. Sonra bir gün görünmez oldun. Görünmezliğinin görünür olmaya başlamasıyla...