Çençen Dünya

Hava kapkaranlık olana kadar yürüyorum. Eski, tahtadan bir evin önünde duruyorum. Anne, baba ve çocuk yaşamıyor bu evde, belli. İsimsiz, kimliksiz hayaletleri misafir ediyor ev, sadece. Balonumla beni de misafir eder mi acaba? Korkuyorum yine. Hep ama… Her şeyden korkan kız. Öyle diyorlar genelde. Kenarda bekletiyorlar belki de o yüzden. Evin içinde birkaç hayalet var. Bir gözünün yerinde boşluk o...