Çeşm

Nisan Ayının ortalarına doğruydu. Akşam vakti geçmişi Konya’ya varmıştık. Mevlana Türbesine yakın bir yere durmuşuz. Gözüm içerde yemekleri söylerken ben dışarı çıkmıştım. Hz. Mevlana az ötemizdeydi. Soğuktu dışarısı. Ziyaret edemeyecek olmanın hüznü soğuk havanın etkisini unutturuyordu. Kollarımı açtım:” Sana geleceğim, söz” dedim, sesli düşünerek… Yola çıktık, hakikaten uzun ve ince… Garip duygu...