Evren Sensin

“Sonunda uyumuşum. Ne kadar zaman geçti bilmiyorum, bir ses ile uyandığımda, bir de baktım ki etrafım insanlarla dolu. Epey kişi yan yana oturmuş, sessizce bekliyor. Birbirimize bakıyoruz ama, ne onlar bir şey söylüyorlar ne de ben. O şekilde sabaha kadar bekledim. Şafak söker sökmez de, bir film kopar gibi, o insanlar oradan kaybolup gittiler. Neyin nesiydi, kimdi gördüklerim, nerden gelmiş nerey...