Eylüle Beste

Kuşu serçe, ağacı söğüttür bizim bozkırın... Tam kırk yıldır, sarı, çorak, garip, mahzun, yoksul, sefil bir "bozkır"ı biriktirdim içimde... Bozkırın cılız, kavruk, perişan ama bir o kadar pervasız, yiğit insanlarını; her baharda coşup çağlayan, yazın kuruyup biten derelerini; gündönümü ile açan ve birkaç gün içinde solup giden çiğdemlerini, nergislerini... Kimi zaman çaresiz, kayıp bir çocuk yür...