Gen-Etik

Buz mavisi gözlerinde acıma hissi yoktu profesörün.Hatta tam tersine bir öfke ve nefret vardı.Elindeki dolma kalemi yatağında hareketsiz yatan adamın yüzünde ve boynunda gezdirirken yüzündeki nefret ifadesi de derinleşti. Hasta adam hiçbir tepki vermiyordu.   Veremezdi de zaten...Çünkü aldığı ilaçların etkisi altında adeta yaşayan bir ölüydü. Tam da profesörün istediği gibi...   Son teknoloji ile ...