Hüzünkar

Uyanmıştı Hüzünkâr müebbet uykusundan. Azat edilmiş gibi ahiret sorgusundan Kesilmişti soluğu, yüzü benzi atmıştı, Korku ve heyecanı birbirine katmıştı. Duvarlarda sürünen feri sönmüş gözleri Anımsamıyor gibi yokluyordu her yeri, Titreyen elleriyle sıvazladı yüzünü. Kirli sakallarında asılı duran hüznü Bırakıp bir köşeye yüreğine yöneldi, Az önceki rüyası ansızın dile geldi: “Senin bu gördüklerin ...