Nozdeh

TRAVMA GÜNLERİNDEN ARTA KALMIŞ BİR RÜYANIN TAMAMI... Dehşet sonrası sessizliğin ağırlığı vardı üzerimizde. Sömürülmüş duygularına ve koparılmış uzvuna tanık olmanın travmatik sessizliğiydi bu. O anın sessizliği, dehşetin varlığını depreştirmek ister gibiydi. Yanına yaklaşabilmeyi, sırtındaki yumuşak yünleri okşayabilmeyi, sana teselli verecek bir kaç cümle sarf edebilmeyi isterdim. Ama o küçük ağ...