Pansiyon

Duvarda aslı saate takıldı gözlerim. Beynime vuruyordu sanki tik, tak sesleri, bana bir şey anlatır gibiydi sanki. Durmadan, dinlenmeden akıyordu saniyenin göstergeleri, Bunca yıl emekle, cefayla, sıkıntıyla biriktirdiğim günleri. Bir gün saat susacak duyulmayacaktı artık tik, tak sesleri. Tıpkı hayat gibi… Ne kalacak ki geri?... Sadece silik bir fotoğraf harap duvarlarda asılı kalan, tozlu çerçev...