Paradoks

Hüzün, sessizliği dudak okumalarına bırakmış kalabalık uğultusudur. Penceremizden seyrettiğimiz dünya içimizde yalnızlaştırdıkça, gözlerimizle okumaya başlarız bu renksizliği. Paradoksal yaşamın kendiliği yalpalayıp dururken, bizi besleyen bir avuç duyguya tutunma çabasıdır yaşam. İki taşın arasında açabilen bir çiçek umudumuzu perçinleyip aşkın ihtişamına sürükleyene dek.