Yeşil Ağlamak

Vuslat, bazen bir düğün evinde değil, bir taşın soğukluğunda gelir. Ve aşk, ölümden sonra bile, bir gamzenin çukurunda yaşamaya devam eder. Ama hikâye orada bitmedi. Aslında hikâye orada başlamadı da. Her şey, o "yeşil" sızının ve ruhumdaki o tanımlanamaz "bulantının" birbirine karıştığı yerde başladı. Ben Ozan. Şairdim, sustum. Çocuktum, dilsiz kaldım. Memur oldum, istihbaratçı oldum, akil adam o...