Yüzeysiz

Oturma Hastalığı’nda “tek yabancının kendi”si olduğu mekânı tercih eden kişisiyle akrabadır sanki Yüzeysiz’in bakılmaktan hoşnut olmayan kişisi. Bakana, bakanın belleğine, yorumuna bir güvensizlik belki de. ‘Dil’e, bu ‘kurulmuş olan’a, toplumsal bellekte hazır getirilip kendisine aktarılan zihne mahkûmiyetini görmenin; toplum kurulumunu yansıtan, onaylayan, tekrar eden ve kişiliksizleştirici ‘biz’...