#1
Kendi içindeki dikenler kanatsın vicdanını!
Hamlet’i bitirince insanın içinde garip bir ağırlık kalıyor. Olaylar zaten trajik ama asıl yoran şey Hamlet’in zihni. Sürekli düşünen, sorgulayan, erteleyen bir karakter… Belki de bu yüzden bu kadar gerçek.İntikam hikâyesi gibi başlıyor ama aslında mesele çok daha derin. Güç, ahlak, vicdan, delilik ve insanın kendi kararsızlığı. “Yapmalı mıyım, yapmamalı mıyım?” hâli bütün metne sinmiş.En çok hoşuma giden şey, karakterlerin net iyi ya da kötü olmaması. Herkes biraz kusurlu, biraz zayıf. Bu da oyunu zamansız yapıyor galiba. Yüzyıllar önce yazılmış ama insanın iç çatışması hiç değişmemiş.Kısacası, Hamlet sadece bir trajedi değil; insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesi gibi.